Gastblog door Bart Combee
Voorzitter Raad van Bestuur InHolland
Hoeveel impact kan één sneeuwvlokje hebben? Best veel, zo bleek tijdens onze Breed Management Conferentie afgelopen week in Den Haag. Zo zagen we in de presentatie van keynotespreker Joris Mencke, een filmpje over een gladheidscoördinator van de gemeente Rotterdam. Een jonge man, vol enthousiasme, die vertelde hoe hij – samen met zijn team – altijd klaarstond zodra er kans was op sneeuw. Materieel, mensen, routes: alles stond paraat. En als dat eerste sneeuwvlokje viel, zei hij met vuur in zijn ogen: ‘Dat sneeuwvlokje pakken we!’
Dat verhaal bleef me bij. Niet omdat het groots was, maar juist omdat het klein en herkenbaar was. Het liet zien hoeveel energie je kunt halen uit toewijding aan je werk, hoe praktisch of alledaags het ook lijkt. En het zette me aan het denken over ons eigen werk bij Inholland. Ook wij staan voor verandering – geen sneeuwstorm, maar wel stevige wind. AI, digitalisering, een veranderende arbeidsmarkt en dalende studentenaantallen vragen om actie. En net als die coördinator moeten wij klaarstaan – niet om sneeuw te bestrijden, maar om samen onze hogeschool toekomstbestendig te maken.
Het roept vragen op: Wat betekent dit voor mijn werk? Voor mijn collega’s? Voor mijn team?
De opbrengst
Tijdens onze conferentie sprak Joris over leiderschap, verandering en de rol van energie daarin. Hij benadrukte hoe belangrijk passie, drive en energie zijn voor verandering. En hoe belangrijk relaties zijn. Niet alleen gaan voor de snelle score, de ‘one night stand’, maar bouwen aan vertrouwen en duurzame verbindingen – ‘de romance’. Zijn verhaal gaf niet alleen inspiratie, maar hielp ook om met elkaar in gesprek te gaan over de uitdagingen en verandering waar we als organisatie voor staan.
Wat mij vooral bijblijft is de energie die ontstond in de zaal. Het gevoel dat we het samen doen. Dat verandering niet alleen draait om plannen of strategie, maar vooral om mensen die bereid zijn om samen stappen te zetten.
En dat sneeuwvlokje uit het filmpje? Dat herinnert me eraan dat ook kleine dingen verschil kunnen maken, zolang we samen klaarstaan om ze op te vangen.
